Het einde van het jaar nadert…

Tijd om weer balansen op te maken. Een andere nieuwe baan in Qatar begonnen bij FCC. Je kunt er de spaarpot mee vullen, maar het is ook 6 dagen per week werken en toch ook wel vermoeiend af en toe. En wat betreft de “elevated sections” zijn we echt wel de eersten en dat geeft voor iedereen veel uitzoekwerk…. In ieder geval leuk en beter dan in Nederland blijven wachten op de dingen die gaan komen.  In mijn werk en in de scoutinghobby ben ik inmiddels ook diverse avonturiers van verschillend pluimage tegengekomen. Er zit een veteraan van de eerste Golfoorlog tussen en iemand die bij de Britse SAS zat. En ik ben de eerste vrouwelijke wapentechnicus van de RAF tegengekomen….. Er zijn toch veel van dit soort mensen die in hun voormalige operatiegebieden nog eens terugkomen. De RAF vrouw heeft er ook een diensttijd in Europa en op de Falklandeilanden opzitten. Die laatste eilandengroep is inmiddels een versterkt fort voor de kust van Argentinie.

Met de explorer scouts deden we een interessant spel. We zaten allemaal in een hete luchtballon en we konden niet stijgen en er moeten om de beurt mensen overboord gegooid worden om weer te stijgen. Mensen krijgen kritiek en moeten zich verdedigen. Er wordt daarna gestemd over wie overboord moet. Het gaat natuurlijk over prominenten van ooit een keer.

Zo was Filips de II aan boord van de luchtballon (een van de Filipijnse jongens, de eilandengroep is naar Filips de II genoemd). Ook Magellaes was aanwezig (de andere Filipijnse jongen). En toen moest ik wel “William of Orange” zijn. Verder zaten Bill Gates en Lord Baden Powell onder meer aan boord. Orianne was Marie Curie.

Gelukkig ging Filips de II als eerste overboord. De anderen waren wel gevoelig voor het feit dat hij toch wel een absoluut heerser was, veel oorlogen voerde en zich verrijkt had. Echter ze vonden “William of Orange” een ruziemaker, dus die ging als tweede overboord. Je kunt er een grappige tijd mee doorbrengen… Bill Gates moest weg omdat de aanwezigen meer van Apple hielden....

’s avonds nog gedineerd met een van de explorers en zijn ouders…. Dat was dus Chinees.

Donderdag inpakken en terug naar Brussel en dan Eigenbilzen….

Hoe het verder gaat in Qatar.

Allereerst was er vorige week de veiligheidsweek op de bouwplaats. Iedere dag een presentatie door het “health and safety department”  of dat van “environment” over veiligheid in het algemeen. Zoiets al gordels aan in auto’s maar ook in bouwmachines op de bouwplaats. Wat doe je met het afvoeren van gewonden. Of het gescheiden weggooien van afval. Dat was iedere ochtend om 6.00 uur voor begin van de werkzaamheden. Omdat ik met de health and safety manager meerijd kon ik dat ook live volgen vanuit mijn raam. Ze health and safety manager speelde een gewonde en hij werd bijna pardoes neergelegd in een poel regenwater van een zeldzame bui die net geweest was…. Lijkt voor ons allemaal rechttoe rechtaan, maar voor veel arbeiders uit Azie is het redelijk nieuw.

Wat er eruit sprong was de SAAB 95 TD4 zonder motor op frame die gebracht werd op woensdag. De auto kon rondgedraaid worden aan het frame met de inzittenden erin. Soms werd een losse teddybeer, zijnde “een niet ingegordeld kind” meegegeven. De auto werd helemaal rondgedraaid en de inzittenden bleven netjes in hun gordel op hun stoel zitten. De teddybeer werd rondgeslingerd in de auto. Het kind zou overleden zijn geweest, evenals de volwassene waar het tegen het hoofd tegenaan zou slaan…. Ik heb ook een rondje gemaakt in die auto. Dat gaat allemaal erg langzaam, en dan te denken dat het bij een ongeluk heel erg snel kan gaan. De arbeiders begrijpen nu dat de gordel aan moet in een auto.

In het weekend was er even geen scouting, de explorer scouts hadden examens en ik zou er met slechts eentje gestaan hebben. Dat is niet de moeite. Ik ben met een huurauto naar Umm Slal Mohamed gereden. Daar zouden nog enkele antieke Arabische torens staan. Met wat moeite kon ik die ook vinden, maar de oudere wijk erom heen was recent afgebroken en de torens stonden achter bouwhekken. Dus ik kon er niet bijkomen! Wel een paar foto’s van veraf kunnen maken. In Cultural Village Katara staan een paar nagebouwde exemplaren. Overigens is het niet zo vreemd dat oudere wijken worden afgebroken. Veel huisjes uit het verleden, maar ook bouwwerken uit recente tijd zijn niet voor de eeuwigheid gebouwd. Veel gebouwen worden hier in 25 jaar afgeschreven. Dat heeft onder meer met het zeer hete klimaat te maken. Ook rijkere mensen, die stevigere huizen bouwen, willen na 25 jaar wel eens omzien naar een nieuwere woning. Het jammere eraan is natuurlijk dat het Qatar van weleer langzaam verdwijnt. Je ziet in de nog wat oudere plaatsen de oorspronkelijke inwoners nog bezig met hun dagelijkse bezigheden en spelende kinderen, dat is ook wel leuk.

Verder hadden we de eindejaarlunch voor FCC medewerkers. Deze was op zaterdag rond lunchtijd op de Al Matar Street (Vliegveldweg) in een restaurant. De veelal Spaanse doch ook kinderen van andere nationaliteit zaten lekker bij elkaar ergens binnen en alle volwassenen zaten buiten tussen twee gedeelten van het gebouw in. Op redelijke hoogte weer wat foto’s van de omgeving kunnen maken. Was wel gezellig en uitkijken om niet te veel te eten…