Voorbereidingen.

Tja ja. Deze keer nog wat vergeten foto’s: de workshop met de projectorganisatie en de locatie van de site office waar ik werk. Alles staat nog lang niet op zijn plaats. De server waar we op moeten gaan werken moet ook nog komen en diverse spullen moeten nog arriveren en uitgereikt worden. Het duurt allemaal effe.

Vond trouwens ook nog een foto van dat lege jazzpodium waar ik over sprak en nog wat nagekomen materiaal op de Sheikh Faisal Estate.

We zijn ons echter al aan het voorbereiden op een nieuw kamp bij een school in Dubai dat door de Britse Scoutingregio van het Midden Oosten georganiseerd wordt voor scouts uit Dubai, Abu Dhabi, Saoedie Arabie, Oman, Kuwait en Qatar.

 Dat is best een uitdaging. Er zijn niet echt budget carriers in de regio en vliegmaatschappijen verdienen goed aan relatief kleine verplaatsingen in een gebied waar de over land verbindingen ook niet echt geweldig werken en visa restricties elke in Europa normaal zijnde verplaatsing beperken.

We hebben een uitgebreide documentatie moeten aanleggen van een pagina of 50 met persoonsgegevens om de explorers op 13 november 2014 in de middag te laten vliegen naar Dubai. Daarvoor moeten ze rond het middaguur van school gehaald worden door hun ouders.

De bagage en tenten gaan er van te voren heen met de DHL als een sponsoractie. Daarvoor moet dit alles wel een week van te voren bij mij thuis ingeleverd worden en wordt het dan ter plekke bezorgd. Het komt dus ook een week later terug. 

Dan kun je verder veel bezig zijn met de nationaliteiten en hoe ze Qatar uit moeten en Dubai in. Zo wie zo hebben veel mensen een exit visa Qatar nodig, waaronder ikzelf. Mensen met een multiple exit visa komen er beter vanaf. Mensen uit de Europese Unie, de Verenigde Staten, Canada en enkele rijke Aziatische landen kunnen een visa op de luchthaven krijgen. Echter ik heb ook 3 explorers in het gezelschap waar ik dat visa van te voren moet regelen. Sommigen hebben ook een andere nationaliteit of afkomst dan een van de ouders en ga zo maar door. Verder heb ik een uitnodigingsbrief van de Britse Scouts uit Dubai moeten regelen, anders mochten we zo wie zo niet reizen zonder ouders. Diezelfde ouders verklaren in toestemmingsbrieven met paspoort kopieen en kopieen van visa en ID kaarten, dat hun kroost met ons reizen mag. Echt iets voor de cursus hoe ga ik kamperen met de scouting niet? Menig jong stafteam zou hier al vroegtijdig sneuvelen in Europa en je moet ook echt zelf aan veel dingen denken en in de regio bekend zijn. Allerlei obstakels die we tegenkomen zijn trouwens helemaal niet door de regiofunctionarissen herkend en lossen we zelf op. Eigenlijk zouden zij de boeking met de airline e.d. regelen. Dat leverde geen kortingen en mogelijkheden op en dus hebben Orianne en ik dit zelf maar onverwijld ter hand genomen. Gelukkig zijn we beiden bekend met project management en snel resultaten boeken….

Vervolg Foto's sheikh Faisal weekend.

Kampeerweekend Sheikh Faisal.

In tussentijd is er natuurlijk veel gebeurd….

Verleden woensdagavond dacht ik te gaan kijken en luisteren naar een jazzconcert in het Museum of Islamic Art Park. Het was al erg zoeken waar het podium was, helemaal aan het uiteinde. In de internet annonce stond 19.00-20.00 uur, dus ik dacht dat het rond die tijd begon. Aangezien ik ook werk kwam ik rond 20.00 uur aan en toen was het reeds afgelopen, ik keek naar een leeg podium. Het had dus precies een uur geduurd tussen 19.00 en 20.00 uur. En daar is een heel podium voor opgezet, stoelen zijn neergezet etc. Maar iets gedronken ter plekke en weer terug naar het appartement.

De dag erna had ik vrij en heb ik het kamp verder voorbereid dat ik zou gaan hebben met explorer scouts op de Sheikh Faisal Estate. Sheikh Faisal is zo ongeveer de rijkste persoon in Qatar en hij heeft veel hoge gebouwen in West Bay in Doha in eigendom. Verder heeft hij veel hotels e.d. in binnen- en buitenland in eigendom. Hij begon ooit op 16 jarige leeftijd met auto-onderdelen in Doha te verkopen las ik op internet…..

Zijn estate is dus heel ruim, er staat onder meer het bekende museum met meubels, wapens, geologische vondsten en auto’s. Hij heeft nu 630 klassieke auto’s en hij zal er nog wel meer gaan hebben. Hij heeft er 110 tentoongesteld staan en hij bouwt nog tentoonstellingsruimte bij. We hadden met zijn vrouw via de email geregeld dat we mochten kamperen op een weide daar, een van de weinige weides in Qatar. Ervoor staat Sheikh Faisal’s oude huis uit de jaren 70 en 80 dat hij een keer verlaten heeft voor een nieuwer, groter en mooier exemplaar verderop op het landgoed. Omdat we ook wel eens ons wilden wassen, naar het toilet wilden en voedsel in de ijskast wilden leggen zou het “oude huis” voor ons opengemaakt worden.

Gewoontegetrouw bij kampen verzamelden we om 19.00 uur bij de Qatar Sports Club. Ik had voor de gelegenheid een Mitsubishi L300 bus gehuurd waar je met zijn 12en in kunt zitten en we waren met zijn 11en. Het busje een tijdje ervoor gezien hebbend had ik al besloten dat we een “oudervolgwagen”  met bagage nodig hadden. In tweede instantie had ik ook een 15 persoons Nissan Urvan kunnen huren en dan gaat er altijd meer mee…. Dat mag je allemaal rijden met een B rijbewijs uit Qatar dat ik heb. Ik zou Orianne ophalen en vlak bij Orianne aangekomen had de politie de weg afgesloten. Dat kostte een 45 minuten extra via de omwegen en de andere files. Orianne bleek ook een wagenlading spullen en materiaal te hebben waar ik niet op gerekend had. Er ging ook een fiets mee, Orianne zou op donderdag meedoen aan de Triathlon in Dukhan. Dan kom je ietsje te laat aan en dan staan ouders en tieners er al…

Goed alles uit de bus, de volgouder had gelukkig een heel grote Ford SUV waar veel in verdween zonder dat de auto echt voller werd. Toch maar in tweede instantie een tweede auto erachter aan, een Toyota Camry met alleen rugzakken. Nu ben ik bij Sheikh Faisal wel vaker geweest, echter de wegwerkzaamheden waren ten opzichte mijn vorige verblijf in Qatar verder gevorderd en dus kon ik de afslag niet meer nemen die ik altijd nam. Ongelukkig genoeg moet je op die “Dukhan Road” dan weer terugrijden tot de eerste gebouwen van Doha, omdat er geen afslag meer komt, verdorie! Bij de tweede poging namen we een eerdere parallelweg en kwamen we wel aan op de estate. De Ford stond daar al bij de ingang te wachten met Orianne, die waren wel bijtijds afgeslaan. De Camry was de hele tijd als een aanhanger achter mij aangereden. Het is zo wie zo gecompliceerd omdat je vanuit Doha tot Al Shehaniya moet doorrijden en dan terug moet draaien naar Doha en dan aan die kant van de weg af moet.

De bewaker van de gebouwen wist niet dat we eraan kwamen en keek raar op. Maar eens gebeld met de manager van de estate en toen was ineens alles geregeld. De oude woning ging open, alle kristallen kroonluchters gingen aan in de huiskamer, evenals de airco in het hele gebouw. Er waren ook gedecoreerde plafonds met schilderingen. Keuken en toiletten werden al snel gevonden. De regiobestuurder Steve vindt dit het meest dure scoutinggebouw ter wereld. Er komen af en toe wel eens groepen hier… Je moet wel de weg weten….

We gingen immers op kamp nietwaar? Tenten buiten snel opgezet. Daarna de installatie van 3 explorers verricht. Orianne had ze een beetje op hun installatie voorbereid en ze kregen ook de vraag waarom ze explorer wilden worden. Vooral bij de Amerikaanse jongen, eigenlijk afkomstig uit een ver buitenland, en de Maleisische jongen kwam een heel uitgebreide idealistische motivatie waar je even van opkeek. Ze wilden het wel heel erg graag. We installeerden ook de eerste Engelse jongen sinds lange tijd. Een leuk kampvuur en enkele fakkels droegen bij tot een mystieke sfeer. Daarna nog even aan dat kampvuur gezeten.

Al even genoemd, Orianne had zich ingeschreven voor de triathlon in Dukhan. Eigenlijk een samenloop van omstandigheden en slecht op de eigen agenda gelet met betrekking tot het samenvallen van afspraken was Orianne dit overkomen. Dus deden we maar beiden. De explorers zouden in Dukhan gaan helpen met wegwijzen en watergeven. Een en ander hield in dat we op vrijdag om 6.30 uur in de morgen met het busje op de weg moesten zitten. Dat lukte vrij aardig en iedereen was om mij heen aan het ontbijten. Dat ik bij aankomst ook nog wel wat gelust zou hebben, werd helaas niet aan gedacht. Gelukkig heb ik inwendige reserves… Tijdens de reis zat een jongen tussen de Orianne’s fiets en de bank gevlochten, alles moest immers mee en verkeerstechnisch was het uiteraard zeer verantwoord.

De explorers werden langs het circuit opgesteld en toen kwamen eerst de kinderen voorbij en daarna de volwassenen en ook Orianne. De organisatie bleek in handen te zijn van mensen van Aspire Park en ze hadden om die hulp eigenlijk wel verlegen gezeten. We mochten vaker helpen en dan in ruil de faciliteiten in Aspire Park gebruiken zoals de klimwand. Dat is wel een leuke deal.

Op de terugweg vielen de explorers in diepe coma. Ik zag hier pas achteraf de foto van. Soms moet je ogen in je rug hebben.

Ik gebruikte teruggekomen bij de Sheikh snel even een maaltijd, ik was bij het voedsel uitdelen in Dukhan door de organisatie andermaal vergeten, doch kon toen snel ergens een shoarmarol bietsen. Hierna kwam Michelle van de Geocache community en zijn we in twee ploegen Geocaches gaan zoeken per busje en auto. Dat was wel erg leuk aangezien er vele erg goed verstopt lagen. Voordat we defintief gingen zoeken hebben we eerst de kudde Oryx antilopen van Sheikh Faisal bestudeerd. De vrijwel uitgestorven Arabische antilopen zijn per stuk zo’n 25.000 dollar waard en je ziet ze maar zelden! Vooral de explorers maakten er erg mooie foto’s van.

In de avond van alles bereid op het kampvuur. Bij elk kampvuur speelde een van de explorers ook viool. Orianne probeerde de viool ook eens, ze speelt ook guitaar en eukelele.  We hadden dus ook muziek bij die installatie even eerder.

Op de zaterdagochtend een uitgebreid ontbijt genuttigd in de oude woonkamer van de sheikh omdat het kon. Sommige explorers waren er al vroeg uit geweest. Ze hadden reeds tosties op een nieuw kampvuurtje gemaakt. En een explorer had fietsen geleerd, de 17 jarige explorer uit Libanon had nog nooit gefietst en dat was hem door een van de anderen geleerd op de fiets van Orianne. Hij heeft nu zijn eerste uurtje gefietst en wil graag een fiets gaan kopen. Moet hij wel op een veilige plek gaan fietsen in Doha en later op zijn studentenadres in het buitenland.

Daarna ben ik met de explorers die nog niet in het museum waren het museum gaan bekijken. Orianne ging met de overigen nog eens uitgebreid de estate bekijken. Daarna nog een flinke kookpot en daarna terug naar Doha!

Weer eens een bericht voor de blog.

Het is momenteel even rustig aan mijn kant. Het is echter de stilte voor de storm, Volgend weekend zijn we met de explorers op kamp bij Sheikh Faisal. We hebben alles voorbereid, met de regionale trainers gesproken en mogen weer op kamp. Hierna volgt de kamperkenning.

Ik kan ook een eerste hulp training volgen op het werk. Niet alleen kan ik “de gewonden en zieken”  op kantoor dan helpen, maar dan kan ik ook eindelijk de leiderserkenning bij de Britse scouts krijgen. Ja ik doe het al 17 jaar of zo, waaronder ook een jaar of 10 in die leeftijdsgroep (14 tot 18 jaar), maar ze hebben nou eenmaal afvinklijstjes bij de Britse scouts. Anderzijds is dat ook wel weer erg duidelijk en meetbaar. Bij Scouting Nederland kan een en ander vanwege de training op groepsniveau ook weer erg subjectief en onmeetbaar worden. Gelukkig hoefde ik niet alles van voren af aan te doen. Overigens zit ik ook al weer voor het tweede jaar bij de Britse scouts!

Dan ben ik al een tijdje bezig met mijn risicomanagement op kantoor. Het gaat allemaal wel goed. Morgen hebben we als bouw joint venture een teambuildingsdag met de projectmanagement organisatie van Egis en Louis Berger (inderdaad Frans/Amerikaans) en de mensen van Qatar Rail zelf. En die laatsten zijn ook niet allemaal Qatari’s. Dat is een hele dag in een hotel met een etentje erna. Weer wat verstrooiing.

Overigens heb ik inmiddels ook uitgebreid kennis kunnen maken met de arbeiders op de bouwplaats, inderdaad uit verre Aziatische landen (Nepal, Birma etc.). Ik dacht dat ik klein was, maar velen zijn een volle kop kleiner dan ik ben. Sommigen spreken wel wat Engels en anderen ook niet. Ze komen heel duidelijk uit een andere cultuur met ook andere referenties aan zowat van alles! De health and safety functionarissen moeten goed opletten dat alles veilig gebeurt, dat zit er niet vanzelf ingebakken in. Ze willen nogal eens op de rand van een dak gaan staan of ze willen langs de verkeerde kant van een bouwstelling afkomen (klimmend). Verder weet ik uit dezelfde hoek dat niet alles wat bedacht wordt om hun het leven aangenaam te maken ook zo ervaren wordt. Deze mensen wonen meestal in arbeiderscompounds op industrieterreinen. De bedoeling is dat ze met hooguit enkele mensen op een slaapkamer slapen. Dat heeft iets met gelegenheid tot rusten/slapen en privacy te maken. Doch vanuit vroegere praktijken was er sprake van slaapzalen. Dat blijken deze mensen een sociaal gebeuren te vinden, waarbij ze ’s nachts in bed gesprekken met elkaar kunnen voeren. Dat gaat nu niet meer en hebben ze schijnbaar wel eens iets over gezegd. Tevens wordt er tegenwoordig catering voorzien, terwijl sommigen het niet gek vinden/vonden om in de Souq een kippetje te kopen om op de slaapkamer te slachten! Dus alle goede bedoelingen om het goed voor ze te krijgen vergen ook wel eens enige overredingskracht. Sommigen zijn thuis trouwens ook een soort Frans model hangWC gewend en moeten wennen aan een Westerse zitWC. Geen verdere details.

Dan had ik zo mijn eigen belevenissen op kantoor. In afwachting van een reinigingsfirma maken enkele bouwvakkers die normaal buiten toiletten in het veld e.d. schoonmaken het kantoor schoon. Ze keren braaf de kantoren uit met een borstel en maken de WCs schoon (dit wel met overvloedig water!). Ze doen dit met bouwhelm op en veiligheidsschoenen aan. Uitleggen en laten begrijpen wanneer je deze persoonlijke beschermingsmiddelen wel en niet moet gebruiken is wat lastig, dan maar altijd dragen? Ze zijn schijnbaar ook gewend om alles wat los aan flesjes en eten is blijven staan weg te gooien. Er is niet een cultuur op de bouwplaats om alles wat je niet meer nodig hebt in een prullenbak te gooien, dat doet iemand anders achteraf wel. Zo ben ik dus ook mijn lunch in zilverfolie een keer om 7.00 uur in de ochtend kwijt geraakt. Dat lag gewoon op mijn bureau. Gelukkig had ik juist het ontbijtgedeelte van het meegebrachte brood genuttigd. Ik heb met hulp van een Indiase collega het nog wel uitgelegd gehad aan de betreffende mensen. Die verstaan ook Hindi, met Engels gaat een stuk van de boodschap verloren. Ze dachten dat het het eten van de dag ervoor was! De beteuterde gezichten lieten mij denken aan de tijd dat ik een scoutsspeltak leidde met nog jongere kinderen en ik had verteld dat er iets was gebeurd dat niet mocht. Tussen de middag maar ergens wat besteld….

Eid Al Adha.

Ik noemde het al de vorige keer, zondag aanstaande krijg ik de verblijfsvergunningsstempel in mijn paspoort en kan ik eindelijk ook checks bij de bank aanvragen, Daar staat dat ID kaart nummer op en dat moet op die checks. En de checks moeten weer als onderpand naar de huurbaas!

In de tussenliggende tijd is het Eid Al Adha geweest, het Islamitisch offerfeest (van Abraham) en dat valt ook samen met de jaarlijkse Hajj in Mekka in Saoedie Arabie. Ik heb dus drie dagen vrij gehad, aansluitend aan een toch al vrije vrijdag. Was het visum er al geweest was ik waarschijnlijk even terug naar Nederland en Belgie gegaan ten koste van weinig echte verlofdagen. Goed ik was dus in Qatar, dus ik heb onder meer uitgerust en mijn huishouden weer op orde gebracht. 6 dagen per week werken betekent ook wel eens wat achterop raken met zaken... en gewoon moe zijn af en toe.
Overigens zijn overheidsinstanties en dergelijke nog langer dicht, het kan wel een dag of 10 duren eer het hele land weer op gang komt. Je hebt iets vergelijkbaar met de Ramadan in de zomer Alleen is het dan ook nog heet en het valt voor westerlingen vaak samen met een zomervakantie.

Wat gebeurt er nou met dergelijke feestdagen, nou het kan heel stil zijn overdag, maar er waren bijvoorbeeld toneelvoorstellingen voor kinderen in de City Center Shopping Mall. En in de souq warn 's avonds dansgroepen in kleurige klerendrachten en steltlopers en dergelijke. Muziek- en zanggroepen kunnen voor onze doen wat statisch overkomen, Ik ben speciaal op een terras wat gaan eten om het allemaal mee te krijgen en heb uiteraard ook wat foto's gemaakt.

Overigens rijd ik nu dagelijks naar de bouwplaats met de health and safety manager Tommy. Die staat alleen vroeg op, dus 5.30 uur zit ik in zijn auto, maar rijd in de middag rond 16.30 uur weer terug als de anderen er nog zeker 1,5 uur zijn. Er schijnt tussen de middag een uur pauze te zijn, voor mij mogen ze die gerust inkorten. Tommy is Amerikaan en komt oorspronkelijk uit New Orleans in Louisiana. De voor mij overmijdelijke jazz muziek kwam ter sprake en Tommy houdt ook wel van uitgaan op " Mardi Gras" (carnaval in New Orleans) en dan met een glas bier over straat te lopen, hetgeen schijnbaar nergens anders in de Verenigde Staten zo kan. In latere tijd is hij in Houston in Texas gaan wonen. De laatste jaren heeft hij over de hele wereld gezworven en werkte naast de bouw ook in de olieindustie. We hebben elkaar in de auto wel wat te vertellen. Van zijn Filippijns project stammen ook zijn vrouw een dochter en twee zonen die ik inmiddels ook ontmoet heb.

Veel van de explorerscouts waren op vakantie vandaag of iets anders aan het doen (het zijn immers feestdagen!). Met de overigen waren we bezig aan de badges. In tegenstelling tot Nederland kunnen explorer scouts "awards"  met bijbehorende badges krijgen. Het gaat om de scout chief platinum award. Die bestaat ook in zilver en goud en je hebt ook de "Duke of Edinburgh award" (echtgenoot Koningin Elisabeth), buiten het Vereningd Koninkrijk ook bekend als de International Award. Scouting organisatie in andere landen namen wel het Britse award en badge systeem onver doch niet de Duke of Edinburgh. We hebben trouwens ook een verzoek voor een aanbevelingsbrief van een explorerscout ten behoeve van de toelating voor een universitaire studie. En dan gaat het om het organisatievermogen, creativiteit, zelfstandigheid van een persoon die we moeten belichten. Die genoemde "awards" en badges helpen daar ook bij. Kortom dit gaat allemaal heel anders dan bij Scouting Nederland (en ons onderwijssysteem) en ik heb nog steeds wat moeite om mij hieraan aan te passen. Ik moet mij net zo diep over de "awards" en badges buigen als de explorers. Je moet bijvoorbeeld 3 maanden een community service doen, of je 3 maanden verbeteren in een vaardigheid (skill). In het begin van mijn scoutingcarriere was ik met scouts bezig om dergelijke insignes te kunnen laten behalen (en die zijn inmiddels ook al vervangen door andere in Nederland). Doch je kunt ook hier er in Nederland veel minder behalen dan volgens Brits systeem. Dat zie je soms ook aan het aantal op een mouw van een Britse scout. Bij de Amerikanen is geloof ik een soortgelijk systeem.
Volgende week gaan we Geocachen en daarna op kamp bij Sheikh Faisal..