Het is dan toch achter de rug de hike in de woestijn tussen 5 en 7 maart 2015.

Het is waarschijnlijk het laatste grote evenement dat we samen deden afgezien van een mogelijke reunie over jaren…. Veel van de explorers gaan in het buitenland studeren en hebben ongeveer dezelfde leeftijd. De studeerbestemmingen zijn: Australie, Canada, Nederland en Duitsland. Het valt nog even te zien of er nog “nachwuchs” komt bij de explorers die overblijven, want dat zijn er eigenlijk te weinig. Wel is er een lange wachtlijst voor kinderen in de scouts leeftijd. Dus wie weet…..

In ieder geval verzamelden we gewoonte getrouw bij de Qatar Sports Club om 18.00. Stelios and Antonis hadden beiden een Mitsubishi L200 pickup van het werk meegenomen die hoog gelegen en met 4WD uiteraard goed in het terrein kunnen meekomen en waar ook heel veel baggage in kan. Naast de explorer rugzakken betrof het ook het voedsel voor 2 dagen en kampvuur hout, dat je hier niet echt in het bos gaat sprokkelen. Het wordt meestal iets van een bouwplaats meenemen! Hetgeen ook gebeurd was. Vanwege een vergeten slaapzak die nog gehaald moest worden vertrokken we pas om 19.30 uur en kwamen rond 21.00 uur ter bestemming aan op het uiterste noordelijke puntje van Qatar bij Abu Dhalouf. De navigerende explorer liet ons nog eens een flinke zandbak bij huizen inrijden in plaats dat we het strand opgingen. Gelukkig kon ik de 2 auto’s daar te voet vooroplopend weer uitleiden waarbij we en passant nog een zandwal passeerden. Leve de hoog op de wielen staande auto’s met genoeg overblijvend vermogen en 4WD. Buiten mij hoefde niemand eruit!

Op het strand aangekomen bleek het bij Neptune’s Chair North geo cache een erg waaierige boel te zijn. Er was een zandstorm voorspeld en die was er ook. Gelukkig heb je vlak aan zee vooral last van de wind en wat minder van het zand. Dat werd dus de auto’s als barriere parkeren en de tentjes er vlak achter parkeren. Stelios en Antonis hadden een iets grotere tent voor zichzelf meegenomen, die ving echter veel wind waardoor een ring op het uiteinde eraf scheurde. De mijne was de enige die uiteindelijk verkeerd stond. Hij stond precies in het waaigedeelte tussen de 2 auto’s en ik voelde de hele nacht het tentdoek op mijn gezicht. Maar alles bleef voor de rest overeind staan en Stelios en Antonis namen een van de reserve tenten. Rotspinnen had ik al eens eerder gekocht en die waren ook nu weer nuttig. Nog even met de explorers in de auto’s overlegd. We zouden de zaak eens bekijken bij daglicht de volgende ochtend rond 6.00 uur. Ze konden maar beter naar bed gaan omdat het daar het aangenaamste was en je bij dergelijke wind niet een normaal kampvuur aan de praat kon houden dat ook nog eens geen gevaar moest zijn. Dus om 10.30 uur lagen ze in bed. De hele nacht woei het behoorlijk en je voelde het zand over de tent slaan. Maar ze bleven staan, doch iedereen sliep slecht van het geruis van het gewaai.

De vrijdagochtend even overlegd met Stelios and Antonis. Het waaide al een stuk minder en we zouden de zaak eens aanzien en de explorers ASAP op pad sturen. De voorspelling was dat de wind rond de middag weer toe zou nemen. Het was nu echter dragelijk zonder in de ogen waaiend zand. De explorers hadden uiteraard geen veiligheidsbrillen voor zoiets wat arbeiders op bouwplaatsen hier wel hebben. We vonden zoiets ook niet in de auto’s liggen.

Er moest nog een explorer komen die iets de avond van te voren gehad had, maar toch maar de rest rond 7.00 uur op pad gestuurd. De eerste halteplaats zou een half uur verder liggen bij een verlaten huisje. Daar zouden ze ontbijten en zouden we ons als leiders definitief terug trekken. De ontbrekende explorer ook opgehaald bij Al Shamal Stadium en toen gingen ze alleen verder……