Kampeerweekend Sheikh Faisal.

In tussentijd is er natuurlijk veel gebeurd….

Verleden woensdagavond dacht ik te gaan kijken en luisteren naar een jazzconcert in het Museum of Islamic Art Park. Het was al erg zoeken waar het podium was, helemaal aan het uiteinde. In de internet annonce stond 19.00-20.00 uur, dus ik dacht dat het rond die tijd begon. Aangezien ik ook werk kwam ik rond 20.00 uur aan en toen was het reeds afgelopen, ik keek naar een leeg podium. Het had dus precies een uur geduurd tussen 19.00 en 20.00 uur. En daar is een heel podium voor opgezet, stoelen zijn neergezet etc. Maar iets gedronken ter plekke en weer terug naar het appartement.

De dag erna had ik vrij en heb ik het kamp verder voorbereid dat ik zou gaan hebben met explorer scouts op de Sheikh Faisal Estate. Sheikh Faisal is zo ongeveer de rijkste persoon in Qatar en hij heeft veel hoge gebouwen in West Bay in Doha in eigendom. Verder heeft hij veel hotels e.d. in binnen- en buitenland in eigendom. Hij begon ooit op 16 jarige leeftijd met auto-onderdelen in Doha te verkopen las ik op internet…..

Zijn estate is dus heel ruim, er staat onder meer het bekende museum met meubels, wapens, geologische vondsten en auto’s. Hij heeft nu 630 klassieke auto’s en hij zal er nog wel meer gaan hebben. Hij heeft er 110 tentoongesteld staan en hij bouwt nog tentoonstellingsruimte bij. We hadden met zijn vrouw via de email geregeld dat we mochten kamperen op een weide daar, een van de weinige weides in Qatar. Ervoor staat Sheikh Faisal’s oude huis uit de jaren 70 en 80 dat hij een keer verlaten heeft voor een nieuwer, groter en mooier exemplaar verderop op het landgoed. Omdat we ook wel eens ons wilden wassen, naar het toilet wilden en voedsel in de ijskast wilden leggen zou het “oude huis” voor ons opengemaakt worden.

Gewoontegetrouw bij kampen verzamelden we om 19.00 uur bij de Qatar Sports Club. Ik had voor de gelegenheid een Mitsubishi L300 bus gehuurd waar je met zijn 12en in kunt zitten en we waren met zijn 11en. Het busje een tijdje ervoor gezien hebbend had ik al besloten dat we een “oudervolgwagen”  met bagage nodig hadden. In tweede instantie had ik ook een 15 persoons Nissan Urvan kunnen huren en dan gaat er altijd meer mee…. Dat mag je allemaal rijden met een B rijbewijs uit Qatar dat ik heb. Ik zou Orianne ophalen en vlak bij Orianne aangekomen had de politie de weg afgesloten. Dat kostte een 45 minuten extra via de omwegen en de andere files. Orianne bleek ook een wagenlading spullen en materiaal te hebben waar ik niet op gerekend had. Er ging ook een fiets mee, Orianne zou op donderdag meedoen aan de Triathlon in Dukhan. Dan kom je ietsje te laat aan en dan staan ouders en tieners er al…

Goed alles uit de bus, de volgouder had gelukkig een heel grote Ford SUV waar veel in verdween zonder dat de auto echt voller werd. Toch maar in tweede instantie een tweede auto erachter aan, een Toyota Camry met alleen rugzakken. Nu ben ik bij Sheikh Faisal wel vaker geweest, echter de wegwerkzaamheden waren ten opzichte mijn vorige verblijf in Qatar verder gevorderd en dus kon ik de afslag niet meer nemen die ik altijd nam. Ongelukkig genoeg moet je op die “Dukhan Road” dan weer terugrijden tot de eerste gebouwen van Doha, omdat er geen afslag meer komt, verdorie! Bij de tweede poging namen we een eerdere parallelweg en kwamen we wel aan op de estate. De Ford stond daar al bij de ingang te wachten met Orianne, die waren wel bijtijds afgeslaan. De Camry was de hele tijd als een aanhanger achter mij aangereden. Het is zo wie zo gecompliceerd omdat je vanuit Doha tot Al Shehaniya moet doorrijden en dan terug moet draaien naar Doha en dan aan die kant van de weg af moet.

De bewaker van de gebouwen wist niet dat we eraan kwamen en keek raar op. Maar eens gebeld met de manager van de estate en toen was ineens alles geregeld. De oude woning ging open, alle kristallen kroonluchters gingen aan in de huiskamer, evenals de airco in het hele gebouw. Er waren ook gedecoreerde plafonds met schilderingen. Keuken en toiletten werden al snel gevonden. De regiobestuurder Steve vindt dit het meest dure scoutinggebouw ter wereld. Er komen af en toe wel eens groepen hier… Je moet wel de weg weten….

We gingen immers op kamp nietwaar? Tenten buiten snel opgezet. Daarna de installatie van 3 explorers verricht. Orianne had ze een beetje op hun installatie voorbereid en ze kregen ook de vraag waarom ze explorer wilden worden. Vooral bij de Amerikaanse jongen, eigenlijk afkomstig uit een ver buitenland, en de Maleisische jongen kwam een heel uitgebreide idealistische motivatie waar je even van opkeek. Ze wilden het wel heel erg graag. We installeerden ook de eerste Engelse jongen sinds lange tijd. Een leuk kampvuur en enkele fakkels droegen bij tot een mystieke sfeer. Daarna nog even aan dat kampvuur gezeten.

Al even genoemd, Orianne had zich ingeschreven voor de triathlon in Dukhan. Eigenlijk een samenloop van omstandigheden en slecht op de eigen agenda gelet met betrekking tot het samenvallen van afspraken was Orianne dit overkomen. Dus deden we maar beiden. De explorers zouden in Dukhan gaan helpen met wegwijzen en watergeven. Een en ander hield in dat we op vrijdag om 6.30 uur in de morgen met het busje op de weg moesten zitten. Dat lukte vrij aardig en iedereen was om mij heen aan het ontbijten. Dat ik bij aankomst ook nog wel wat gelust zou hebben, werd helaas niet aan gedacht. Gelukkig heb ik inwendige reserves… Tijdens de reis zat een jongen tussen de Orianne’s fiets en de bank gevlochten, alles moest immers mee en verkeerstechnisch was het uiteraard zeer verantwoord.

De explorers werden langs het circuit opgesteld en toen kwamen eerst de kinderen voorbij en daarna de volwassenen en ook Orianne. De organisatie bleek in handen te zijn van mensen van Aspire Park en ze hadden om die hulp eigenlijk wel verlegen gezeten. We mochten vaker helpen en dan in ruil de faciliteiten in Aspire Park gebruiken zoals de klimwand. Dat is wel een leuke deal.

Op de terugweg vielen de explorers in diepe coma. Ik zag hier pas achteraf de foto van. Soms moet je ogen in je rug hebben.

Ik gebruikte teruggekomen bij de Sheikh snel even een maaltijd, ik was bij het voedsel uitdelen in Dukhan door de organisatie andermaal vergeten, doch kon toen snel ergens een shoarmarol bietsen. Hierna kwam Michelle van de Geocache community en zijn we in twee ploegen Geocaches gaan zoeken per busje en auto. Dat was wel erg leuk aangezien er vele erg goed verstopt lagen. Voordat we defintief gingen zoeken hebben we eerst de kudde Oryx antilopen van Sheikh Faisal bestudeerd. De vrijwel uitgestorven Arabische antilopen zijn per stuk zo’n 25.000 dollar waard en je ziet ze maar zelden! Vooral de explorers maakten er erg mooie foto’s van.

In de avond van alles bereid op het kampvuur. Bij elk kampvuur speelde een van de explorers ook viool. Orianne probeerde de viool ook eens, ze speelt ook guitaar en eukelele.  We hadden dus ook muziek bij die installatie even eerder.

Op de zaterdagochtend een uitgebreid ontbijt genuttigd in de oude woonkamer van de sheikh omdat het kon. Sommige explorers waren er al vroeg uit geweest. Ze hadden reeds tosties op een nieuw kampvuurtje gemaakt. En een explorer had fietsen geleerd, de 17 jarige explorer uit Libanon had nog nooit gefietst en dat was hem door een van de anderen geleerd op de fiets van Orianne. Hij heeft nu zijn eerste uurtje gefietst en wil graag een fiets gaan kopen. Moet hij wel op een veilige plek gaan fietsen in Doha en later op zijn studentenadres in het buitenland.

Daarna ben ik met de explorers die nog niet in het museum waren het museum gaan bekijken. Orianne ging met de overigen nog eens uitgebreid de estate bekijken. Daarna nog een flinke kookpot en daarna terug naar Doha!