Weer eens een bericht voor de blog.

Het is momenteel even rustig aan mijn kant. Het is echter de stilte voor de storm, Volgend weekend zijn we met de explorers op kamp bij Sheikh Faisal. We hebben alles voorbereid, met de regionale trainers gesproken en mogen weer op kamp. Hierna volgt de kamperkenning.

Ik kan ook een eerste hulp training volgen op het werk. Niet alleen kan ik “de gewonden en zieken”  op kantoor dan helpen, maar dan kan ik ook eindelijk de leiderserkenning bij de Britse scouts krijgen. Ja ik doe het al 17 jaar of zo, waaronder ook een jaar of 10 in die leeftijdsgroep (14 tot 18 jaar), maar ze hebben nou eenmaal afvinklijstjes bij de Britse scouts. Anderzijds is dat ook wel weer erg duidelijk en meetbaar. Bij Scouting Nederland kan een en ander vanwege de training op groepsniveau ook weer erg subjectief en onmeetbaar worden. Gelukkig hoefde ik niet alles van voren af aan te doen. Overigens zit ik ook al weer voor het tweede jaar bij de Britse scouts!

Dan ben ik al een tijdje bezig met mijn risicomanagement op kantoor. Het gaat allemaal wel goed. Morgen hebben we als bouw joint venture een teambuildingsdag met de projectmanagement organisatie van Egis en Louis Berger (inderdaad Frans/Amerikaans) en de mensen van Qatar Rail zelf. En die laatsten zijn ook niet allemaal Qatari’s. Dat is een hele dag in een hotel met een etentje erna. Weer wat verstrooiing.

Overigens heb ik inmiddels ook uitgebreid kennis kunnen maken met de arbeiders op de bouwplaats, inderdaad uit verre Aziatische landen (Nepal, Birma etc.). Ik dacht dat ik klein was, maar velen zijn een volle kop kleiner dan ik ben. Sommigen spreken wel wat Engels en anderen ook niet. Ze komen heel duidelijk uit een andere cultuur met ook andere referenties aan zowat van alles! De health and safety functionarissen moeten goed opletten dat alles veilig gebeurt, dat zit er niet vanzelf ingebakken in. Ze willen nogal eens op de rand van een dak gaan staan of ze willen langs de verkeerde kant van een bouwstelling afkomen (klimmend). Verder weet ik uit dezelfde hoek dat niet alles wat bedacht wordt om hun het leven aangenaam te maken ook zo ervaren wordt. Deze mensen wonen meestal in arbeiderscompounds op industrieterreinen. De bedoeling is dat ze met hooguit enkele mensen op een slaapkamer slapen. Dat heeft iets met gelegenheid tot rusten/slapen en privacy te maken. Doch vanuit vroegere praktijken was er sprake van slaapzalen. Dat blijken deze mensen een sociaal gebeuren te vinden, waarbij ze ’s nachts in bed gesprekken met elkaar kunnen voeren. Dat gaat nu niet meer en hebben ze schijnbaar wel eens iets over gezegd. Tevens wordt er tegenwoordig catering voorzien, terwijl sommigen het niet gek vinden/vonden om in de Souq een kippetje te kopen om op de slaapkamer te slachten! Dus alle goede bedoelingen om het goed voor ze te krijgen vergen ook wel eens enige overredingskracht. Sommigen zijn thuis trouwens ook een soort Frans model hangWC gewend en moeten wennen aan een Westerse zitWC. Geen verdere details.

Dan had ik zo mijn eigen belevenissen op kantoor. In afwachting van een reinigingsfirma maken enkele bouwvakkers die normaal buiten toiletten in het veld e.d. schoonmaken het kantoor schoon. Ze keren braaf de kantoren uit met een borstel en maken de WCs schoon (dit wel met overvloedig water!). Ze doen dit met bouwhelm op en veiligheidsschoenen aan. Uitleggen en laten begrijpen wanneer je deze persoonlijke beschermingsmiddelen wel en niet moet gebruiken is wat lastig, dan maar altijd dragen? Ze zijn schijnbaar ook gewend om alles wat los aan flesjes en eten is blijven staan weg te gooien. Er is niet een cultuur op de bouwplaats om alles wat je niet meer nodig hebt in een prullenbak te gooien, dat doet iemand anders achteraf wel. Zo ben ik dus ook mijn lunch in zilverfolie een keer om 7.00 uur in de ochtend kwijt geraakt. Dat lag gewoon op mijn bureau. Gelukkig had ik juist het ontbijtgedeelte van het meegebrachte brood genuttigd. Ik heb met hulp van een Indiase collega het nog wel uitgelegd gehad aan de betreffende mensen. Die verstaan ook Hindi, met Engels gaat een stuk van de boodschap verloren. Ze dachten dat het het eten van de dag ervoor was! De beteuterde gezichten lieten mij denken aan de tijd dat ik een scoutsspeltak leidde met nog jongere kinderen en ik had verteld dat er iets was gebeurd dat niet mocht. Tussen de middag maar ergens wat besteld….